Ինչպե՞ս ընտրել հայկական մերչի մատակարար

Վեց գնահատական չափանիշ, որոնք կիրառվում են համեմատության ժամանակ

Թիվ առաջին. Արտադրական գործընթացի իրական տեսանելիություն

Պահանջեք տեսնել արտադրության իրական գործընթացը՝ ոչ միայն ընկերության գրասենյակը, այլև այն հասանելիությունը, որտեղ կատարվում է տպումը կամ գործընկերում։ Հայաստանի արտադրության մեծ մասը կենտրոնացված է Երևանում և նրա արտաքին շրջաններում, սակայն մի մասը խոստում է կարգավորել արտադրությունը Չեխին, ղաղաբաթում կամ նախքան այլ երկրներ։ Այդ դեպքում պետք է ճշտվեն տվյալները՝ որտեղ ունի փորձարկման հնարավորություն, ինչպես է հաստատվում հատվածի բացատրությունը, և ո՞վ է պատասխանում տեղական տեղին։ Ուրախ տեսելիությունը երբեմն պայմանավորվում է միայն այն ժամանակ, երբ խնդիրը արդեն ավարտվում է սկսվելը, ինչը ժամանակային ռիսկ է ստեղծում։

Թիվ երկրորդ. Նյութի հստակություն ու բրենդի փաստելիություն

Հայկական շուկայում նյութի նկարագրումը հաճախ ընդունվում է անվստահությամբ, քանի որ հաճախ բացակայում են ցույցակումները, որոնք ցույց են տալիս բամբուկի կոմպոզիցիոնը, բամբուկի պատճառը՝ բացված է թե՞ սեփական, գույնի հեռացման մակարդակը և մանրանիկների պարզականությունը։ Այս տվյալները որոշում են պարագանի կյանքը և դրա գնի մակարդակը։ Պահանջե՛ք տրվեն բրենդի անվանումը՝ ոչ թե ընդհանուր «որակյալ տեսակ», այլև համապատասխան տեսակի անվանումը, որը հետո հնարավոր կլինի ստուգել պահուստավորման ժամանակ։ Եթե մատակարարը չի կարողանում բերել երկրի հայկական արտադրողների պաշտոնական տվյալներ, դա ինքնին տեղեկություն է դեպքի մասին։

Թիվ երրորդ. Արտադրանքի ո՞ւնակությունը և ժամկետների պահպանում

Հարցնե՛ք ոչ թե «արտադրում ե՞ք», այլ «ո՞ր մոդելների մեջ եք ունի աշխատանքային ծրագիր և ո՞ր մոդելների համար կարող եք խնդրել տեսադրում»։ Կարևոր է նաև այն հանգացման պարբերական քանակը՝ ինչքանով է ընկերությունը պատրաստ կրկնել նույն պարտված հրամայում, եթե ստացողներից մեկը վերադարձնում է մեկը։ Հենց այստեղ է տեսնվում արտադրանքի իրական կայունությունը՝ ոչ թե հայտարարությունը, այլ վերարտադրվող ընթացը։

Թիվ չորրորդ. Որակի կառավարման համակարգ

Հարցք այն մասին, թե ո՞ւմ և ինչպե՞ս է կատարվում ողաղակի վերջին ստուգումը, և ո՞ր բանակցությամբ է որոշվում թերության դեպքում վերաթուռումը կամ վերարտադրումը։ Որակի կառավարման լավ համակարգը ունի չափական էլիտար՝ տոկոսային համապատասխանության շեմաներով, ստացողների անմիջնորդ ներկայացման կարողությամբ և չշտոնի մեջ խումբավորված հետադարձանային ցանկով։ Եթե միջնորդը պահանջում է հենց իրենց հետնել ցանկի մեջ ընդունել բոլոր ծանրաբեռնված պարբերությունները՝ նշանակում է, որ որակի հաշվետությունը մնում է իր վրա։ Այս պահանջը պետք է գրվի պայմանագրի մեջ բացահայտիվ, ոչ թե թողնվի բանակցության վրա։

Թիվ հինգերորդ. Ֆինանսական կայունություն և պայմաններ

Հայաստանում հեռուստատեսությունը դեպի քայլում է, երբ պատվերը նախատեսված չէ բայց մատակարարը կարծում է, որ կարող է աշխատել առանց կանխավճարի, կամ երբ նախագիծում նշված գինը վերադառնում է որպես համաձայնության կետ՝ պայմանագրի մուտքի հետո։ Այդ դեպքում մատակարարը փաստորեն հայտարարում է, որ ինքը տվել է նախնական գնահատական՝ մեկ միավորի համար, բայց պայմանավորական նվազեցումը պայմանավորված է պատվերի ծավալով։ Հայկական գործոնների մեծ մասը պահանջում է 20 տոկոս կանխավճար, սակայն որոշ մատակարարներ աշխատում են առանց նախավճարի, ինչը պահանջում է ավելի մանրակրտ հետագա վճարումների պայմանավորում։

Թիվ վեցերորդ. Հայկական միջազգային ենթակառուցվածքի համատեղելիություն

Հայաստան արևմուտքային խորհրդային ելքեր ունի, և համար արտադրանքի մեջ հաճախ պահանջում են արևմուտքային ստորագրական վկայություններ կենսական, անվտանգության և էթիկության հետ կապված։ Մատակարարը պետք է բացատրի, արդյոք իր դրոշումներից որը է ստացում յուրաքանչյուր մասի համառոտ վկայությունը և ինչպե՞ս է ընթացքի ընթացքում հաստատվում դրանց իսկությունը։ Սա հատկապես կարևոր է բանկային և միջազգային գնորդների համար, որտեղ պատվերատերունը պետք է ինքնուհետ հավաքի ապարատները՝ առանց մատակարարի միջնորդության։

Չորս ծառայություն մատակարարի ընտրության շրջանակում

Հինգ կարմիր դրոշում՝ հայկական շուկայում

Առաջին կարմիր դրոշումը խոստումը է, որը չի պահվում գրված։ Վերջին ամիսի սկզբին հայտարարված «արդեն աշխատում ենք, սպասեք մեկ շաբաթ» խոսքը մերձավոր բացահայտում է արտադրական հնարավորության բացակայությունը։ Երկրորդ կարմիր դրոշումը գրավոր պահուստավորման բացակայությունն է։ Եթե պահուստը նախագծում չէ, գինը կարող է թերիվորվել՝ առանց լիարժեք տեղեկության։ Երրորդ կարմիր դրոշումը բացակայությունն է ընդունման պայմանների։ Եթե նշվում է միայն «ճիշտ է, որակյալ է», պատվերատերունը չունի իրավունք պահանջել վերարտադրում կամ նվազեցում։

Չորրորդ կարմիր դրոշումը անհնարին ժամկետն է։ «Ամբողջ պատվերը՝ մեկ շաբաթում» պնդումը հաճախ ծածկում է ենթածառման փուլը կամ մի քանի գործընկերի կարողությունը։ Հինգերորդ կարմիր դրոշումը չափանիշի բացակայությունն է՝ եթե մատակարարը պնդում է, որ կարող է ամեն ինչ թույլ տալ, բայց պայմանագրում մեջ չի նշում ընդունելի էժանք։ Հենց այս վերջին կետն է ամենահաճախ բացահայտում իրական փորձական գործընկերը նույնական մատակարարից։

Հայկական շուկայում երրորդ կանոնիչ օրինակն է հեռահաղորդակցական տեղեկության ստորագրելիությունը։ Եթե մատակարարը չի կարող տալ իր անվանումը, հասցեն, հարկային ռեժիմը և լիրաթունը, չի պետք է կողպել ինքն ինչ-որ միջազգային շուկայում ավելի մեծ պատվեր վերցնելու պատճառով։ Իրավական դեպքում, պահանջելի է պայմանագիր՝ իրավական պարտավորության հենվողի մասին։ Հայաստանի օրենսգրությունը այդ պահանջին թույլ է տալիս և դա պատվերատերին տալիս է իրավական ռեսուրս՝ թերության դեպքում։