MOQ և գնային ռազմավարություն մերչի արտադրությունում

Որտեղ է տեղակայվում տեղադրման արժեքը

Տեղադրման արժեքը գործընթացի սկզբում ենթարկվող ծախսերի ամբողջությունն է, որը չի կարող տարանջատվել մեկ միավորից։ Այն ընդգրկում է կարերի փոխումը արտադրական գծի վրա, ներկերի խառնումը, ստուգիչ նմուշների պատրաստումը և արտադրական առաջին միավորների կարգավորումը։ Այս ամենը տեղի է ունենում մինչ առաջին պատվերի միավորը գործարանից դուրս գա, և այդ պատճառով է, որ փոքր պատվերները սովորաբար ավելի թանկ են միավորի համար, քան մեծերը։ Տեղադրման արժեքը գործնականում սահմանում է MOQ-ի ստորին շեմը, որից ցածր արտադրությունը տնտեսապես արդարացված չէ։

Տեղադրման արժեքը տարբերվում է ըստ մեթոդի և արտադրանքի։ Տպագրությունը, դաջվածքը, ասեղնագործությունը, լազերային հատումը յուրաքանչյուրն ունեն իրենց տեղադրման հատուկ կանոնները։ Որոշ մեթոդներում տեղադրումը կարող է լինել համեմատաբար ցածր, իսկ մյուսներում՝ բարձր, ինչը անմիջականորեն ազդում է վերջնական գնի ձևավորման վրա։

Տեղադրման արժեքի կառավարման մի ձև է բազմաքանակ պատվերների միավորումը։ Երբ միանգամից պատվիրվում է մի քանի տեսակի արտադրանք, որոնք բոլորն օգտագործում են նույն տպագրական մեթոդը, տեղադրման արժեքը բաշխվում է ավելի մեծ ընդհանուր քանակի վրա, և արդյունքում յուրաքանչյուր միավորի գինը նվազում է։ Սա է պատճառը, որ մեծ կազմակերպությունները, որոնք պատվիրում են տարբեր տեսակի մերչ տարբեր առիստոնների համար, սովորաբար ավելի լավ գնային պայմաններ են ստանում միավորի համար, քան փոքր պատվերները։

Երբ է արդարացված պատվերը բաժանել խմբաքանակների

Ոչ բոլոր պատվերներն են արտադրվում մեկ անգամից։ Որոշ դեպքերում խմբաքանակների բաժանումը ոչ միայն արդարացված է, այլև անհրաժեշտ։ Հիմնական պատճառները երեքն են՝ պահեստավորման սահմանափակումներ, պահանջարկի անորոշություն և արտադրանքի տեսակի հաջորդական թարմացում։ Յուրաքանչյուր պատճառի դեպքում խմբաքանակների բաժանումն ունի իր կանոնները։

Պահեստավորման սահմանափակումների դեպքում պատվերը բաժանվում է այնպես, որ յուրաքանչյուր խմբաքանակ տեղավորվի առկա պահեստում։ Սա սովորաբար հանգեցնում է տեղադրման արժեքի մի քանի անգամ վճարման, ուստի արդարացված է միայն այն դեպքում, երբ պահեստի վարձակալության կամ վնասման ռիսկի խնայողությունն ավելի մեծ է, քան տեղադրման լրացուցիչ վճարումը։

Պահանջարկի անորոշության դեպքում խմբաքանակների բաժանումն օգնում է խուսափել մնացորդից։ Առաջին խմբաքանակում արտադրվում է կանխատեսված պահանջարկի մեծ մասը, իսկ հաջորդ խմբաքանակները հարմարեցվում են ըստ իրական սպառման տվյալների։ Սա թույլ է տալիս պահպանել միավոր տնտեսության առավելություններից մի մասը, միաժամանակ նվազեցնելով թափոնների ռիսկը։

Արտադրանքի տեսակի հաջորդական թարմացման դեպքում խմբաքանակների բաժանումը կանխում է ուղեցույցի փոփոխությունից հետո հին արտադրանքի մնացորդը։ Այս մոտեցումը հատկապես արդյունավետ է տարին մեկ կամ երկու անգամ ուղեցույցը թարմացնող կազմակերպությունների համար, որոնց մոտ մեծ պաշարները կարող են դառնալ ոչ պիտանելի ուղեցույցի հաջորդ փոփոխությունից հետո։

1. Առաջին փուլ. Պահանջարկի գնահատում — Հավաքվում են անցյալ պատվերների տվյալները, միջոցառումների օրացույցը և աշխատակիցների թվաքանակի փոփոխությունները։
2. Երկրորդ փուլ. Շեմի ընտրություն — Համեմատվում են հարևան շեմերը և ընտրվում է ամենաօպտիմալը՝ հաշվի առնելով պահեստավորման և թափոնների ռիսկերը։
3. Երրորդ փուլ. Խմբաքանակների որոշում — Որոշվում է, թե արդյոք պատվերը արտադրվում է մեկ խմբաքանակով, թե բաժանվում է մի քանի մասի։
4. Չորրորդ փուլ. Հաջորդական կարգավորում — Առաջին խմբաքանակից հետո կարգավորվում են հաջորդ խմբաքանակների քանակները՝ ըստ իրական սպառման։