Մոդելի ընտրության վերլուծություն
Գնահատվում են պատվերի բնությունը, ժամկետների ցրվածությունը և տեսակների բազմասխությունը՝ ուղիղ, միջնորդային կամ բազմամատակարար սխեմայի ընտրման համար։
Վերլուծություն · Մատակարարներ · Հայաստան
Նույթ չգնելը նշանակում է նաև որոշել, թե որտեղից է գնվում և ինչպես է պահվում պատասխանատվությունը։ Տեսքի մասին ներկայացվում են երեք գործաջորդության մոդել, դրանց ուժային կողմերը, MOQ-ի դերը և պայմանավորվող գործակցության չափանիշները՝ Հայաստանի B2B գնորդների համար։
Կորպորատիվ արտադրանքի շուկայում պատվերը հասնում է մատակարարին երեք հիմնական ճանապարհով։ Առաջինը ուղիղ պատվերն է, երբ գնորդը ինքն է ընտրում արտադրողին և ստանում է ուղղակի գինը։ Երկրորդը դիստրիբյուտորային ջուրն է, երբ գնորդը գնում է պատրաստ արտադրանք ստորափելի գինով, բայց ուղեկում չի ստանում արտադրողի հետ ուղղ կապ։ Երրորդը բազմամատակարար մոդելն է, երբ գնորդը պատվերը տալիս է մեկ կենտրոնական գործակցությամբ, որը իր հետ կազմակերպում է մի քանի մասնագիտացված արտադրողի համատեղությամբ։
Երեքները հաջողության մեջ չեն, և դրանց ընտրությունը կախված է պատվերի բաժանման բնությունից։ Փոքր և միջին պատվերների դեպքում դիստրիբյուտորային ջուրը հաճախ ավելի արագ և պարզ է, քան ուղիղ գնումը ստորափվող արտադրողից։ Խոշոր տարեկան ծրագրերի դեպքում ավելի կայուն է բազմամատակարար մոդելը, քանի որ գնորդը չի ստիպվում բոլոր տեսակները պահել մեկ խոզացման ցուցակում՝ իր հետ ստորափվող բոլոր մատակարարներից։
Ճարտարապետության դեպքում ընտրությունը հիմնականում կայուն է, քանի որ պատվերները տարբեր են՝ տարբեր ժամկետներով, տարբեր ծավալներով և տարբեր պահանջներով։ Հենց այստեղ է ամենահաճախ սխալվում իրավունքը. եթե ելքային տեսակները շատ են և ժամկետները տարբեր են, ամենատեսանելի որոշումն է բազմամատակարար մոդելը, որտեղ կենտրոնական գործակցությունը պահում է ժամանակացույցը և բաշխում է առաջդրությունները իր արտադրողների միջև։ Առանձ կատեգորիա ունեցող կազմակերպությունների դեպքում՝ պարտակետներ, հագուստ, տեխնիկա, տպագրություն, հյուրերի նվերներ, մոտեցում ընտրվում է ուղիղ պատվերը այն տեսակների համար, որոնք ունեն պատկերի բարձր պարտադիրություն կամ յուրասենկան տեխնիկական հավաստագրություն։
Որոշման երրորդ տունները մոտ են կապված ժամանակի գնով։ Ուղիղ պատվերը թույլ է տալիս ճշգրիտ գնագույն և արտադրողի հետ ուղղ պայմանավորում, բայց պահանջում է բազմաթիվ հարցումներ և երկու շաբաթից ավելի երկար ընտրության փուլ։ Դիստրիբյուտորային ջուրը զգալիորեն կարճ է ընթացքում, բայց չի տալիս արտադրողի վրա հետևելու հնարավորություն նյութի կազմի, տեղադրման կամ պահպանման հարցում։ Բազմամատակարար մոդելն զեջում է այս երկուս՝ ստանալիս մեկ պատասխանատվություն և տեղեկություն մեկ գործընկերի միջև, ձեռքբերման վերահսկումը մնում է ոչ միայն գնորդի, այլև ներկայացուցչի պարտականության մեջ։
Գնահատվում են պատվերի բնությունը, ժամկետների ցրվածությունը և տեսակների բազմասխությունը՝ ուղիղ, միջնորդային կամ բազմամատակարար սխեմայի ընտրման համար։
Ընտրում է մասնագիտացված արտադրողներ յուրաքանչյուր բաժինի համար, ստորում է մեկ ժամանակացույցը և պահում է որակի հետևումը մեկ կենտրոնից։
Նույն բնությամբ կոնկրետացված գնային պայմանավորումները՝ ներառելով MOQ, վճարման սխեման, տեղակալման պայմանները և թերությունների պատասխանատվությունը։
Ընթացքային հաղորդելու կանոններ, որոնք թույլ է տալիս գնորդին տեսնել պատվերի դրույթը՝ դիզայներից մինչև փոստային հանդիպում, առանց մատակարարին ամբողջ հեռահաղորդակցությունը բեռնելու։
Մեկ մատակարարի հետ աշխատելու հիմնական առավելությունը պարզությունն է. մեկ պայմանագիր, մեկ վճարային հոսք, մեկ պատասխանատու կողմ։ Հենց այդ պատճառով այն լավ ընտրություն է այն տեսակների համար, որոնք չեն պահանջում տարբեր տեխնոլոգիաներ։ Բայց նույն պարզության մեջ առաջայտվում է մի կախվածություն՝ եթե այդ մատակարարի հնարավորությունները սահմանափակված են, ապա երկրորդ խմբի պատվերը դուրս կմնա որակի կամ ժամկետի պահանջի վրա։ Այդ իրավիճակում առաջ է գալիս երկրորդ մատակարարը, և այդ երկու մատակարարի միջև համաձայնեցման ծախսը պետք է ներառվի հաշվարկի մեջ։
Դիստրիբյուտորային ջուրն ունի այլ տեսանկյուն։ Այն թույլ է տալիս մոկելի գինով կազմել տեսանիշների ցանկ, բայց նույն գնով ստացվող արտադրանքը հաճախ տարբերվում է նյութի, տպման որակի և տեղադրման համատեղելիությամբ։ Բրենդային համակարգով աշխատող գնորդի համար սա հաճախ դառնում է որակի տարբերության պատճառ, այլ ոչ մի գնային տարբերության։ Հենց այստեղ է բազմամատակարար մոդելի իրական արժեքը՝ ոչ ցածր գինը, այլ համատեղ պատասխանատվությունը և որակի վերահսկումը։
Մատակարարի ընտրության իրական արժեքը չափվում է ոչ թե առաջին գնագույնով, այլ այն ծախսով, որը առաջացվում է սխալ ժամկետի, որակի խնդիրի կամ վերապատրաստման պատճառով։ Երբ պատվերը վերադառնում է նույն մատակարարին, այն արագ է սովորվում, և պահպանվում է բոլոր հետևյալ պատվերների ժամկետը, առանց նոր ստուգումների և համաձայնությունների։ Այդ պատճառով վերադառնալու համատեղ գնույնը քանի դեռ ցածր է, այն էլ սակայն կարող է դառնալ ամենաթանկ տարբերակը։
Երկրորդ կողմը, որը հաճախ մոռը մնում է, վերաբերվում է տեղեկատվության հոսքին։ Երբ մեկ գործակցությունը տարանում է մի քանի մատակարար, գնորդը ստանում է մեկ կենտրոնական կողմ՝ որտեղ է պատվերը, որտեղ է նյութը և ով է պատասխանում։ Այս մոդելը նվազեցնում է կորպորատիվ աշխատանքային բեռը և թույլ է տալիս պահել անհատականացված տեղեկատվությունը պատմականորեն՝ հանդիպման ժամանակից սկսած։
Եթե պատվերում կան երեքից ավելի տեսակ, տարբեր ժամկետներ և տարբեր պահանջներ, բազմամատակարար մոդելն ավելի կայուն է: Եթե պատվերը մեկ տեսակի է և տարեկան կանոնական է, մեկ մատակարարը բավակար է և պահում է ստորափվող ծախսը։
Որովհետև փոքր պատվերների դեպքում հատուկ ձևավորման կրկնվող ծախսը բաշխվում է մեկ միավորի վրա, և արտադրանքի քանակը չի բավակարար, որպեսզի արժեքը կաշխարհի մասշտաբայում կոտրվի: Այստեղ որակն էլ է վտանգագույց, քանի որ տարբեր մատակարարների տեսակները կարող են տարբերվել նյութի որակով և տեղադրման համատեղելիությամբ։
Նվազագույնը պատվերի հաստատման ժամկետը, դիզայնի հրամանը, փորձնական նմուշի ժամկետը, ստուգման ժամկետը, թերության դեպքում վերապատրաստման պայմանները և վճարման կետը հետվճարային և կանխավճարային պայմանավորմամբ: Այս պայմանների բացակայությունը հենց ամենահաճախ պատճառն է ժամկետների վերաբերյալ վեճերի։
Այս էջում ներկայացված գործաջորդության մոդելները ընդհանուր պլանավորման շրջանակ են հայկական B2B գնորդների համար։
Corp-Merch-ը անկախ B2B արտադրանքի մատակարար է և չի հանդես գալիս որպես որևէ արտադրողի պաշտոնական գործընկեր կամ դիստրիբյուտոր։
Գնային պայմանները տրվում են որպես ընդհանուր տրվող տվյալներ և ոչ թե որպես գնային առաջարկ։
Պատվերի մշտային պայմանագիրը կազմվում է գնորդի հետ, հաշվի առնելով գնորդի ներքին ոլորտային կանոնները և վճարային պահանջները։