Բլոգ · Անձնակազմ · Հայաստան
Ինչպես կազմել հայաստանյան ընկերությունների տարեկան հիշումների համակարգ՝ մակարդակներով, անձնականացմամբ և համաժամանակյա անցկացմամբ, որպեսզի ճանաչումը չդառնա մի օրվա ռիտուալ։
Հայաստանի հաճախորդային շուկան աշխատույթային կողմից լիարված է հմուկային պահանջով, և հենց այդ պահանջի պատճառով հիշումների համակարգը դառնում է ոչ թե բարության ձև, այլ պահպանման գործիք։ Երբ աշխատակիցը տեսնում է, որ հինգ տարի համագործակցությունը չի պատասխանում, նա ուղղում է համեմատությունը շուկայի հետ. հենց այդ մրցակցությունում է համակարգը որոշում հետևյալ քայլը։ Ճանաչումը չի տալիս նոր գույժ, բայց այն թիր շուկայից ցածր տարբերակը, որտեղ պահպանման մեկ տարին արդեն միակ խնդիր է։
Երկրորդ պատճառը սոցիալական է։ Աշխատակիցը տարիներ շարունակ տեսնում է նոր գործընկերների մուտքը և հինգ տարվա անց անցնողների հեռացումը, ինչը ստեղծում է մի տեսանիշ անհամաստահություն՝ կենսագրությունը քայլավոր է, որտեղ ելքը միշտ հետևում է մուտքին հակառակորեն. աշխատակցական ճանապարհը սահմանվում է մուտքով։ Դեպի իմպլիկական համապատասխանությունը շատ դժվար է, բայց կեսպատ գործիքն աշխատում է բավականաչափ։
Երրորդ պատճառը՝ ընկերության տեսքին։ հիշումների արտադրանքը, եթե հիմնված է վերջին տեսողական համատեղության վրա, հաճախ հայտնվում է հաճախորդների մոտ, գործընկերների պահույցում, դասախոսների համաժողովներում։ Այդ տեսքով ճանաչումը դառնում է կորպորատիվ խոսքի մաս, ոչ թե միայն ներքին պարտավորություն։
Որոշվում է մոտելու պահանջները՝ հատուկ հայերեն տեսակը, համընկնության պահանջները, արտահանման նվազագույնը և աջակցության ժամկետը։ Այդ սահմանումները հենց նվերի ողջ մասնավոր կառուցվածքն են, որի շուրջ էլ ձևավորվում է աշխատակիցի սպասումը։
Երբ հիշումների մակարդակներն իրարորեն չեն բաժանվում, բայց բոլոր մակարդակներն ունեն նույն կառուցվածքը՝ պատկեր, տեսաթեր, բանավոր հաղորդակցություն։ Այդ միասնականությունը թույլ է տալիս մեկ պատվերով բավարարել միանգամյալ մատնածներին՝ առանց յուրաքանչյուրի համար ենթակառուցված։
Աշխատակցին տրվում է փոքր հարցաթերթ, որտեղ տրվում է ընտրել տեսակը, գույնը և տեղադրումը։ Տեղադրումը փոխում է ընտրանքը՝ մոկ և փոքր միջամտական տարբերություն, բայց այն ստեղծում է պատասխանատվության զգացում, որի առանց հավանքների շարքը կորցնում է իր ընթացքը։
Եթե միջին տարեկան մատնածների թիվը տասնյակների միջև է, նվերը պետք է լինի վահանակավոր երկու կազմում՝ ընդհանուր բովանդակությամբ բոլորի համար և անձնականացված մասով այն ստացողների համար, ովքեր ընտրել են անձնական տարբերակ։ Վահանակավոր հավաքումը թույլ է տալիս ամենափոքր չափի մասնավոր արտադրանքը պահեստից դուրս տանել՝ ժամանակի սահմանափակման մեջ։
Մակարդակների դիզայնը որոշվում է մեկ բանով՝ շրջանի շահը պետք է զգացուի պարբեր։ Առաջին տարվա հիշումը նշում է ավարտված ճանաչումը. այն բնական է փոքր, բայց ամենակարևոր է, քանի որ հիմնում է հետևյալ բոլոր տարիների համակարգը։ Եթե առաջին տարին անցկացվում է առանց որևէ հիշման, հետագայում ավելի թանկ մատնածներից սպասելը դժվարող է, քանի որ առաջին թիվը դառնում է սխալության մասին։
Երկրորդ մակարդակը՝ երեք տարին, այն պահին է, երբ շրջանը արդեն կայուն է և արդեն կա պատմություն։ Երրորդը՝ հինգ տարին, ավելի շատ է կարևոր բոլոր մակարդակներից, քանի որ այստեղ արդեն կա ցանկություն և որոշում։ Չորրորդը՝ տասն տարին, ներկայացնում է ոչ թե շրջան, այլ ինստիտուցիայից մեկը։ Հենց այս մակարդակում է տեղի ունենում ճանաչումի ամենադժվար հարցը՝ ինչ տեսակով արտահանել, որ այն հեռավորությունից դուրս մնա և չվերածվի ֆունկցիոնալ ժամանակահրովն։
Հայաստանի շուկայում այս դիզայնը պետք է լինի զուգահեռ և ճանաչելի։ Հատկապես պահանջոն է, որ մակարդակը նույնը լինի բոլոր բաժիններում և բոլոր մակարդակների համար՝ այլապես հատվածային տարբերությունները վերադառնում են բովանդակության մեջ և ստեղծում են բացահայտելի անհավասարություն։ Երբ բաժինների միջև կա տարբերություն, մեծ չափերի տարաները դառնում են այն չափում, որով չափվում է հենց հատվածը։
Մեկ կարևոր տարբերակում կատարվում է մենակ փոքր հիշումների և առաջնային հիշումների միջև։ Առաջնային հիշումները սովորաբար անցկացվում են թիմային միջամտական պահին, եթե դրա համար ժամանակ կա. եթե չկա, այն պահպանում է ինդիվիդուալ ոճը՝ ոչ թե ստիպելով խորհրդատում, այլ պահպանելով անձնական նշանակումը։ Հայաստանի շուկայում այս երկու սցենարը հաճախ առաջացնում են մի և նույն միջոցառման մեջ, իսկ արդյունքում խախտվում է և՛ երջային ոճը, և՛ այն համաժողովը, որի համար էլ նվերը պատրաստվել է։
Առաջին սխալը՝ ճանաչումը կապված է միայն գոնորդային մասին։ Եթե հիշումների դաշտը ծախսվում է վաճառության համակարգով, այն մրցում է միևն այն բանի հետ, ինչ հաճախորդը ստանում է պայմանավորությունի ստորագրությունից հետո։ Ճանաչումն այստեղ կորչում է և անհետևողությունը դառնում է աշխատակիցի համար թե՜ չնկատման, թե՜ սահմանափակման համակարգի ակնկալիք։
Երկրորդ սխալը՝ ուշադրության բաշխումը չհավասարակշռվածությունը։ Հայաստանի ընկերությունների մեծ մասում բոլորին նույն տեսակի արտադրանք տալը չէ համապատասխան։ Աշխատակիցների մի մասը աշխատում է վահանակավոր տեղերում, մյուսը՝ վաճառության մեջ, մյուսը՝ բացահայտման թիմում, և նրանց միասնական տեսակը ուղղակիորեն չի նվազեցնում որևէ արժեք, բայց կորցնում է տեսական նշանակումը, որին հիշումը հենված է։
Երրորդ սխալը՝ ուշադրության ոչ թե գրված անդամ, այլ ստացված արտադրանք։ Հայաստանի շուկայում նվերը հաճախ ծախսվում է, բայց հասնում է մեկ-երկու շաբաթ ուշ։ Եթե տարեկան հիշումը ուշ է ժամկետից հետո, այն կորցնում է իր հիմնական գործինը՝ ցույց տալու հենց այն պահին։ Նույնականքի բոլոր մոտեցումները, ներառյալ վահանակավոր հավաքումը, ուղղում են լուծել այս խնդիրը, եթե արտադրանքը պահուստում է մոտ հինգ շաբաթ նախապատվելու համար։
Չորրորդ սխալը՝ ճանաչումների թվի արհավիրումը առանց նվազագույն չափի։ Հայաստանի շուկայում տարեկան մատնածների թիվը որպես երկրորդ խնդիր է հայտնվում ցածր ստուգումների պահին. հիշում ստացած անձին, որը չի ստացել, կամ ստացել է ուշ, համեմատում է այն իր թիմի այն աշխատակցի հետ, ով դեռ չի ավարտել մեկ տարի։ Այդ համեմատությունը վերցնում է ամենադժվար տեսանիշ մեխանիզմ՝ որպեսզի ձևավորման մեջ չներխուստի, բայց հենց այս տեսանիշն է իրականում պահում սովորական հիշումների համակարգը՝ հատկացված սովորության շերտ առանց ճանաչումի սխալի։
Ամենալավ ընտրությունը կողպված թեյրը կամ նույն շարքի մեկ բանավերն է՝ ոչ թե առանձնահատուկ արտադրանք։ Առաջին տարվա հիշումների համար նվերը պետք է լինի խոշոր, այսպես որ հաջորդ մակարդակների արտադրանքը կարողանա աճել չափով և արժեքով՝ առանց ստեղծման կառուցվածքի վերանայման։
Սա կախված է առաքինի տիպից, գումարի բաժնից և վերաբերման ձևից։ Առանց կոնկրետ դեպքի տվյալների ունենալու հնարավորություն անհնարին է տալիս թվեր, որոնք կարող են սխալ հաղորդվել ընկերության կողմից վճարային բյուջեի նախապատվումին։ Խորհուրդ է տրվում նախքան համակարգի ստեղծումը ստուգել թվերը Հայաստանի հարկային աշխատանքային օրենսդրության դրույթների հիման վրա՝ պատասխանատու գործակալությամբ։
Կարելի է, եթե առաջնային հիշումների բազումը տեղի է ունենում կոշտ սահմանումներով, որոնք սահմանվում են ընկերության կանոնում։ Հայաստանի շուկայում ամենահաճախ տեղի ունեցող սխալը այն է, երբ հիշումը պատահետում է անհնարին տոնական միջոցառմանը՝ առանց այդ մասնակցությունը նախապատված լինելու։
Այս էջը վերաբերում է աշխատակցների տարեկան հիշումների արտադրանքի համակարգին։ Corp-Merch-ը անկախ B2B արտադրանքի մատակարար է և չի հանդես գալիս որպես որևէ ընկերության գործակալ կառույցի պաշտոնական ներկայացուցիչ։ Հետեւով նշված մակարդակները և հաճախորդային ցուցանիշները նկարագրում են ոլորտային սովորությունների շրջանակ, ոչ թե համակարգում արդյունք։ Հարկային և հաշվետվողական պահանջները տարբերվում են ըստ համակարգի ձևի, գումարի բաժնի և առաքինի տեսակի, ուստի դրանք պետք է ստուգվեն հայկական օրենսդրության պահանջներով և համապատասխան գործակալությամբ, առանց որևէ ընկերության ներկայացուցչի առաջարկի հիման վրա։