Աշխատակցուների ներգործությունը merch և survey-ներով. հարցը, որը չի տրվում

Ինչո՞ւ են հարցումները չի պատասխանում ամբողջ թիմը

Աշխատակցուների հարցումները Հայաստանի ընկերություններում սովորաբար կարճ տևում են քանի հինգ րոպե, և պատասխանում են տասնյակ աշխատող՝ այն պահին, երբ հարցը միայն երկու հեռացում ունի այնպես, որ համապատասխանը չի կարող տարբերվել բանից: Սա ստեղծում է երկու հակադիր խնդիր։ Աշխատողը համար չունի պատճառ հաշտանակում համար, քանի որ հաշտանակությունը կարճ է և անորոշ, իսկ ստորագրողը չի ստանում արժեք, որը կարող էր փոխարինել մեկ րոպե անցնելու կորստին: Այս երկու պատճառով պատասխանման տոկոսը միշտ ցածր է մնում, եթե չի կառուցվում դրա համար կոնկրետ բացատրություն։

Երբ այս պատճառը չի շտկվում, հարցումների հետևությունը վերածում է ձևի գործը՝ յուր օրվա ստացվում է թվեր, որոնք չեն փոխվում և որոնց վրա ոչ ոք չի աջակցում: Հենց այստեղ է արտադրանքի տեղը. ոչ թե որպես գործընթացի շքեղում, այլ որպես մեկ հստակ նշան՝ հարցը գնահատվում է, ժամանակը բաժանվում է աշխատողի հետ, և ներկայացուցիչը դառնում է չափման ամբողջ գործընթացի մաս։

Երրորդ պահովությունը, որը ամենաքան հաճախ է խախտվում, անոնիմությունն է: Փոքր թիմերում աշխատողը համար հեշտությամբ կարող է հաշվարկել՝ ով է պատասխանում միշտ, թե ով է լռում և ինչո՞ւ: Հայաստանի բազմաթիվ ընկերություններում թիմերը տասնյակից քՠնից մինչև մի քանի տասնյակ են, և երբ մի թիմը չի տանում հարցում, մեկ ձայնն էլ կարող է պատասխանել զգալիորեն: Հենց այստեղ արտադրանքը երբեմն դիտարկվում է խնդիր որպես, բայց իրականում այն կարող է աշխատել հակառակը՝ միջանցք ունեցող, բաց հաշիվներով և բոլորի համար նույնական չափով տեսանելի համակարգ։

Պատասխանման միջին մասնաբաժինը

Մոտ 45-70 տոկոս, կախված հարցաթերթի երկարությունից

Ամենահաճախ գործած գործիքը

eNPS կարճ հարցաթերթ՝ երկու հարցով

Չափման հիմնական հաճախությունը

Տարեկան երկու անգամ, սեպտեմբեր և մարտ

Ամենադժվար քայլը

Արդյունքների հաղորդումն աշխատողներին

Հիմնական ցուցանիշը

Հաջորդ չափման պատասխանման փոքրացումը

Չափումը որպես գործընթաց, ոչ թե որպես միացում

Հայաստանի ընկերությունների մեջ աշխատակցուների հարցումների համադիր թյուրքը ձևավորվում է հաճախ տարվա սկզբին և վերջում՝ երբ աշխատողը սպասում է արդյունքին, բայց չի տեսնում, թե դրա հետ ինչ է լինում: Սա ստեղծում է աշխատողների մեջ հոգի թյուրք. հարցումը դառնում է կարճաժամկետ քաղաքականություն, որի մեջ կարող են մտնել միայն պատահում: Այստեղ զուգահեռ արդյունքը որոշվում է չափման արդյունքի հաղորդմամբ, ոչ թե տեխնիկական գործիքով: Եթե աշխատողը չի տեսնում, թե իր պատասխանը ինչ-որ բան փոխեց, նա հաջորդ անգամ կշռենի և ոչ մի բան չի փոխի, որովհետև չի կա ինչ փոխել։

Երկրորդ կողմը, որ պատվերը օգնում է լուծել, հաշիվների բաց կառուցվածքն է: Ամեն չափումից հետո պետք է ցույց տրվի, թե որ ցուցանիշը փոխվեց և ինչով: Երբ թիմը տեսնում է, որ նախորդ չափման առաջին երեք հարցից մեկի պատասխանները վերադառնում են հիմնական մակարդակին, աշխատողը սկսում է վստահել չափման գործընթացին: Վստահությունը շրջանակներով է կայունացվում. քանի դեռ չափումը չի պատասխանում, կամ չի ցույց տալիս արդյունքը, մեկ վատ շրջան բավական է այն կորսացնելու համար՝ պատասխանման մասնաբաժինը մեկ անգամ գրեթե չի վերադառնում նորույն աշխատանքային տարվա սկզբին։

Երրորդ տուն այս մեջ՝ ներգործությունը փորձում են անցնելի հենց մեկ հարցով՝ ստացվող գների, բարդության մակարդակը նվազեցնելով, կամ ստանալով, որ նվազ այն մի տոկոս ներկապնված աշխատակիցները, ովքեր հաշվում էին, որ չեն բարձր արժեք ունեն։ Այս իրավիճակում հարցումը չի չափում վերլուծություն, այլ միայն հաստատում է այն մոտեցումը, որը ղեկավարությունը արդեն տեսել է։

Չորրորդ տուն, որ ամենահաճախ է շփոթվում, վերաբերում է նվերների օգտագործմանը որպես մոտեցման: Այն ճիշտ է, որ նվերը չպետք է դառնա գնման պայման, քանի որ դա կորսեցնում է ձևավորության իմաստը: Բայց ճիշտ գիտելիք ունենալը ծախսի վրա, թե արժեքն ինչպես է ներկապնվում կայուն մասնակցության մեջ, համարձուցում է չշփոթել ապակարը որպես հարցումից անջախ գործիք: Երբ աշխատողը հասկանում է, որ նվերը ստացվել է որպեսզի նա տեսնի աշխատանքի արդյունքը, նվերը դառնում է չափման կանոնի մի մաս, ոչ թե կոչում՝ հավաքել միայն հաշիվներ։

Ի՞նչ է չափում իրական ներգործությունը

Ներգործության չափումը հաճախ շփոթվում է որպես մեկ թիվ, բայց մեկ թիվը հենց այն է, ինչը հաճախ խախտվում է, երբ չափումը փորձում են սեփական հարցերով: Աշխատողը գիտի, թե որ ձևով է նա ստանում լավ գնահատական, և նույնիսկայն այն չի ցույց տալիս իրական պահին, երբ ճշտումների ծավալը էլ փոխվում է: Մի ցուցանիշ, որը բարձրանում է թիվերը, բայց ոչ հենց ճշտումների վերադառնալու հաճախությունը, ունի տվյալ, որը ինչ-որ բան է սխալ և չպետք է դիտվում որպես վարժատուր։

Ամենաճիշտ մոտեցումը մեկ չափման արդյունքը բաժանելն է երեք մասի. ո՞ր հոգի մեջ է ամրում հենց այս ընկերությունը, ո՞ր մասում է այն կայուն, և որտեղ է այն դեռ փոքր: Յուրաքանչյուր բաժին ունի իր տեսանկյունը, և հենց դա է պատճառը, որ ընդհանուր միջինը հաճախ ոչինչ չի նշանակում: Բանկային ոլորտում այդպիսին տարբերությունները հաճախ են լինում ճանապարհային վաճառքների և գրասենյակային վաճառքների միջև, որտեղ միջինը լավն է, բայց երկուսն էլ ունեն իրենց տարբեր պատճառները դրսևի գալու:

Երրորդ չափանիշը, որ բնավոր չափումներում ավելի հաճախ է բացակայում, կորսումն է. որո՞ւ է պատասխանում: Եթե թիմում երեք մարդ չեն պատասխանում տարեկան երկու չափման մեջ, ապա միջինը ոչ մի տվյալ չի նշանակում այն ժամանակաշետքի համար, երբ այդ երեքը վերադառնան հենց պատասխանելիս։ Այս տեղում արտադրանքի դերը պատահական չէ. գործիքը կարող է մուտք գործել որպես հարցումների հետևության կողպման մեխանիզմ՝ փոքր քանակով, բայց համապատասխան ժամանակաշետքով, երբ պահուստը կարող է բաժանվել խմբերի միջև, եթե թիմը չի պատասխանում:

Ամենադժվարը, որ հաճախ է չափվում սխալ, ժամանակն է: Եթե չափումը անցկացվում է տարվա մեջ ամենաբարդ շրջանին, այն չի չափում ներգործությունը, այլ վերադառնում է իրականից ցածր արդյունք, և ամենաթանկ գործընթացը դառնում է այն բացատրությունը, որը չափումը տվել է սխալ պատժամ։ Ճիշտ ժամանակահատվածը հենց այն ժամանակն է, երբ թիմը հաստատել է նախորդ փոփոխությունների արդյունքը, և մեկ սովորական աշխատաշրջ է անցել: Այդ պահին հարցը չի չափում տանջը, այլ չափում է նոր կայունությունը, և հենց այստեղ է ամենամեծ տեղը գործելու գործինքը:

Եվ վերջինը՝ իրականում չափումների ամենահենց թույլ տլուծում են նոր նվորագործությունների և նոր գործինքների համար: Գործինքը, որը դրվում է չափման պատասխանից հետո, միշտ պետք է ունենա ստուգելի բնություն՝ չափման հաջորդ շրջանում: Եթե չափման արդյունքում հայտնի է, որ գործինքը սկսվել է և կիրառվում է, չափումն իր առաջին անգամ երկար ժամանակ աշխատում է որպես գործիք, ոչ թե պատահական հարց։ Եթե ոչ, ապա աշխատողը հաջորդ չափման ժամանակ արդեն կգիտի, որ իր պատասխանը մոռացվում է, և այդ պահից հետո մեկ չափում չի կարող բարձրացնել ոչինչ: Այս պատճառով ապակարային պատվերը պահպանության աշխատանքի մեջ զուգահեռ չունի տեղ, եթե չի կապված չափման արդյունքի հետ հստակ կապի միջոցով: