Մարքեթինգի գլխավորի համար մերչի արտադրությունը

Տեսացումային առարկայից դեպի հաշվետվություն

Մարքեթինգի գլխավորի սեղանին մերչը հաճախ հայտնվում է որպես պատկերավոր փաթեթ՝ տպագրված պատկեր, ընտրված գույն և դատարկ տեղ ապագա չափանիշների համար։ Դա այն պահն է, երբ ամենակարևոր հարցը հետևյալն է՝ արդյո՞ք արտեֆակտը պատրաստ է վերածվելու չափվող հաշվետվության, թե՞ մնալու է որպես ընկալման մոդել։

Ճիշտ վերափոխումը սկսվում է արտադրանքի տեսակից, քանակից և ժամկետից, այլ ոչ թե պատկերազարդումից։ Մինչ առաքումը պետք է հայտնի լինի, թե ինչ արդյունք է հաշվվելու՝ մուտքի թիվ, ճանաչողական թիրախ, կամ վաճառքի հարթակ։ Այդպես արտեֆակտը ստանում է կառուցվածք, որը հետևում է ոչ թե ճաշակին, այլ չափման սխեմային։

Իվենտային ու ներքին ծրագրերի հավասարակշռումը

Մարքեթինգի գլխավորի պատասխանատվության մեջ է մտնում ոչ միայն արտաքին իվենտները, այլև ներքին ծրագրերը՝ թիմի ճանաչողությունը, գործընկերների շնորհանդեսը, տարեկան հանդիպումները։ Երկու ուղղություններն էլ պահանջում են արտադրանք, սակայն նրանց նպատակները տարբեր են և ուղղված են տարբեր լսարողների։

Հավասարակշռումը սկսվում է տարբերակումից. արտաքին մերչը սովորաբար ավելի հարուստ ու ճկուն է, ներքինը՝ ավելի պարզ ու միատեսակ։ Առաջին հերթին պետք է որոշվի, թե որ ծրագիրն է առաջնային տվյալ եռամսյակում, և արտադրական ժամացույցը պետք է համապատասխանեցվի երկու ուղղություններին՝ առանց մեկը մյուսի հաշվին։

Երբ խոսքը վերաբերում է արտաքին իվենտներին, մերչն արդեն ծառայում է որպես մուտքի կետ, որտեղ կարճ շփումը վերածվում է հիշողության։ Մարքեթինգի գլխավորի համար դա նշանակում է ոչ թե առանձին առարկա ստեղծել, այլ ընտրել այնպիսի արտեֆակտ, որը կարող է մնալ սեղանին, պայում կամ պատի վրա՝ առանց ակտիվ մեկնաբանման կարիքի։ Հենց այդ ընտրությունն է որոշում, թե արդյու արտեֆակտը կվերադառնա որպես կապի հետևյալ քայլ, թե՞ կմնա միայն որպես նվեր։

Ներքին ծրագրերում մերչի դերը տարբեր է։ Այստեղ այն սպասարկում է ոչ թե լսարողին, այլ համակարգին, այսինքն՝ թիմի զգացողությունը, որ աշխատանքը նկատվում է։ Մարքեթինգի գլխավորը պետք է որոշի, թե արդյու ներքին ծրագիրը պետք է լինի մեկ ընդհանուր արտեֆակտ, թե՞ յուրաքանչյուր մակարդակի համար առանձին ընտրություն, և պատասխանը պետք է լինի հստակ, այլապես ծրագիրը կորցնում է իմաստը մինչև հաջորդ տարի։

Երկու ուղղությունների միջև որոշումը հաճախ պահանջում է նաև արտադրական հզորության բաշխում։ Արտաքին իվենտները սովորաբար պահանջում են արագ արձագանքման պատրաստություն, ներքին ծրագրերը՝ կանխատեսելի պարբերականություն։ Ճիշտ բաշխման դեպքում երկու ուղղություններն էլ ստանում են այն արտադրական մթնոլորտը, որին վարժվել են, և ոչ մեկը չի կանգնում մյուսի պատճառով։